Badanie elektrokardiograficzne (EKG) jest jednym z podstawowych i nieinwazyjnych badań diagnostycznych stosowanych w kardiologii. Polega na rejestracji elektrycznej aktywności serca, która ukazuje się jako charakterystyczne wykresy na papierze lub ekranie komputera. EKG pozwala ocenić aktywność elektryczną serca i wykryć ewentualne nieprawidłowości w jego pracy.

Procedura badania EKG jest prosta i bezbolesna. Pacjent zdejmuje odzież z górnej części ciała, aby odsłonić klatkę piersiową. Następnie zostają przyklejane elektrody na kilka miejsc na skórze pacjenta – zazwyczaj na ramionach i nogach oraz kilka na klatce piersiowej. Elektrody służą do rejestrowania elektrycznych impulsów generowanych przez serce.

Podczas badania EKG pacjent powinien spokojnie leżeć lub siedzieć, unikać zbędnych ruchów i oddychać normalnie. Procedura trwa zwykle kilka minut.

Rejestracja elektrycznych impulsów serca generuje charakterystyczny wykres, który nazywany jest elektrokardiogramem. Na elektrokardiogramie możemy zaobserwować różne fale i zespoły, które reprezentują kolejne etapy cyklu pracy serca, w tym depolaryzację i repolaryzację poszczególnych komór i przedsionków serca.

EKG jest używane do diagnozy różnych schorzeń serca, takich jak:

Zaburzenia rytmu serca (arytmie) – np. migotanie przedsionków, częstoskurcz, bloki przewodzenia.
Choroba niedokrwienna serca – zmiany wskazujące na niedostateczne zaopatrzenie serca w tlen (np. podczas dusznicy bolesnej).
Zaburzenia w przewodzeniu impulsów elektrycznych przez serce.
Ocena skuteczności leczenia oraz monitorowanie pracy serca w przypadku chorób sercowo-naczyniowych.

Warto pamiętać, że badanie EKG jest jednym z wielu narzędzi diagnostycznych używanych przez kardiologów. W celu dokładnej interpretacji wyników i postawienia właściwej diagnozy, lekarz może skonsultować wynik EKG z innymi badaniami, historią medyczną pacjenta i wynikami innych testów diagnostycznych.